Gabinet ortopedyczny

Contact form 1

admin — Thu, 14 Jun 2012 20:13:10 +0000

Leczenie operacyjne

admin — Mon, 09 Apr 2012 19:56:38 +0000

Protezoplastyka jednoprzedziałowa stawu kolanowego
Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego może obejmować tylko część stawu. Jeżeli pozostałe elementy stawu są zdrowe, u chorego istnieją wskazania do wszczepienia protezy jednoprzedziałowej. W odróżnieniu od tradycyjnej, całkowitej protezy stawu kolanowego, proteza jednoprzedziałowa zastępuje tylko część stawu, tę która została zniszczona chorobą. Takie rozwiązanie pozwala na zachowanie własnych więzadeł i chrząstki drugiego, nie dotkniętego zwyrodnieniem przedziału stawu. Endoprotezoplastyka jednoprzedziałowa jest znacznie mniej inwazyjna niż całkowita endoprotezoplastyka kolana. Pozostawienie własnych tkanek przynosi korzyści w postaci lepszej ruchomości stawu i pewniejszego poruszania się.Jednoprzedziałowa proteza stawu nie zamyka drogi do całkowitej endoprotezoplastyki, o ile w przyszłości wystąpi taka potrzeba.
Protezoplastyka całkowita stawu kolanowego

Operacja polega na zastąpieniu protezą zniszczonych w wyniku choroby zwyrodnieniowej elementów stawu kolanowego. Operację wykonuje się u chorych z zaawansowaną chorobą zwyrodnieniową, gdy nie jest możliwe złagodzenie dolegliwości bólowych i utrzymanie normalnej aktywności przy pomocy zachowawczych metod leczenia. Endoprotezoplastyka kolana zazwyczaj uwalnia chorego od dolegliwości bólowych, zwiększa zakres ruchu w stawie, a także odtwarza prawidłową oś kończyny – przywraca naturalny kształt stawu zdeformowanego wskutek zwyrodnienia.Całkowita proteza stawu kolanowego składa się z 3 – 4 elementów. Mocowane do kości udowej i piszczelowej części zastępujące końce stawowe najczęściej wykonane są ze stopów metalu. Pomiędzy nimi osadzana jest wykonana z polietylenu wkładka. W razie potrzeby istnieje możliwość wymiany uszkodzonej powierzchni stawowej rzepki.

Dostępnych jest wiele typów protez całkowitych stawu kolanowego. Decyzja co do wyboru rodzaju protezy należy do lekarza. Zasadnicze znaczenie w podjęciu decyzji o wyborze danego modelu implantu ma jakość tkanki kostnej oraz wydolność więzadeł stawu kolanowego.
Protezoplastyka stawu biodrowego Protezoplastyka stawu biodrowego

Operację wszczepienia protezy stawu biodrowego wykonuje się u chorych cierpiących na zwyrodnienie stawu biodrowego, gdy nastąpiło zniszczenie chrząstki stawowej, ruch kończyny w stawie biodrowym jest ograniczony i bolesny, a chory ma trudności z poruszaniem się. Endoprotezoplastykę stawu biodrowego wykonuje się również w przypadkach martwicy głowy kości udowej oraz złamania szyjki kości udowej u osób starszych.Endoprotezoplastyka jest skutecznym sposobem leczenia, uwalnia od bólu, istotnie poprawia jakość życia. Operacja ta polega na zastąpieniu naturalnych elementów stawu sztucznymi implantami. Istnieje wiele typów protez stawu biodrowego, większość z nich składa się z podobnych części: panewki, głowy i trzpienia. Poszczególne części mogą być wykonane z różnych materiałów: metalu, ceramiki, polietylenu. Panewka protezy osadzana jest w kości miednicy, trzpień umieszczany jest w kości udowej. Elementy te mocowane są do kości bezpośrednio na wcisk (technika bezcementowa) lub gdy zachodzi taka potrzeba z użyciem cementu kostnego.

Urazy i następstwa urazów

admin — Sun, 08 Apr 2012 18:35:14 +0000

Objawy zamkniętych urazów narządu ruchu: uszkodzeń mięśni, ścięgien, więzadeł, stawów i kości są bardzo podobnie. W miejscu urazu występuje krwiak i obrzęk, ruchomość kończyny jest ograniczona, podczas ruchu występuje ból. Pomimo podobnych objawów skutki urazu mogą być różne – stłuczenie, naciągnięcie, skręcenie, zwichnięcie lub złamanie. Precyzyjne umiejscowienie oraz określenie rodzaju doznanego uszkodzenia pozwala zastosować racjonalne, optymalne dla danego przypadku leczenie prowadzące do wygojenia w możliwie najkrótszym czasie. Może to być unieruchomienie kończyny lub przeciwnie - wcześnie rozpoczęte, rozsądnie zaplanowane leczenie usprawniające. Zlekceważenie objawów, zaniechanie diagnostyki czy brak konsekwencji w leczeniu może doprowadzić do wystąpienia powtórnych uszkodzeń, powstania przewlekłych niestabilności oraz innych nieodwracalnych zmian narządu ruchu.

Choroby i zespoły chorobowe związane z pracą, aktywnością fizyczną i sportem

admin — Sun, 08 Apr 2012 18:32:21 +0000

Tkanki miękkie narządu ruchu – ścięgna, torebki stawowe, więzadła - poddawane są w ciągu życia obciążeniom związanym z wykonywaną pracą, uprawianym sportem czy naturalną potrzebą ruchu. Tego rodzaju przewlekłe obciążenia i sumujące się mikrourazy doprowadzają z czasem do powstania uszkodzeń objawiających się nawracającym bólem, przeskakiwaniem lub ograniczeniem ruchu. Zmiany mogą dotyczyć każdego odcinka narządu ruchu, najczęściej lokalizują się w okolicy stawu kolanowego, barku i łokcia. Do tej grupy schorzeń należą zapalenia kaletek, ścięgien i pochewek ścięgnistych, zmiany chorobowe przyczepów torebek stawowych i ścięgien oraz zespoły uciskowe nerwów obwodowych.

W diagnostyce chorób przeciążeniowych tkanek miękkich narządu ruchu pomocną metodą uzupełniającą badanie kliniczne jest USG. Możliwość obserwowania na ekranie badanego narządu w czasie
rzeczywistym dostarcza informacji pozwalających z dużym
prawdopodobieństwem określić przyczynę dolegliwości.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

admin — Sun, 08 Apr 2012 18:29:52 +0000

Elementy każdego stawu – chrząstka, torebka stawowa, błona maziowa – z biegiem lat podlegają naturalnym, stopniowym procesom zużycia. Zmiany te rozpoczynają się wcześniej i przebiegają szybciej w stawach nadmiernie obciążanych, dlatego częstą lokalizacją choroby zwyrodnieniowej są stawy kręgosłupa, staw biodrowy i kolanowy. Na obecność choroby wskazują dolegliwości bólowe, uczucie zmęczenia, sztywności oraz ograniczenie ruchomości stawu. Podstawą leczenia wczesnego okresu choroby jest usprawnianie, niekiedy pomocna jest modyfikacja stylu życia, fizykoterapia. W odpowiednio dobranych przypadkach ulgę mogą przynieść podawane dostawowo leki lub blokady. W zaawansowanych stadiach choroby zazwyczaj konieczne jest leczenie operacyjne, gdy choroba dotyczy dużego stawu (kolano, biodro) postępowaniem z wyboru jest wszczepienie sztucznego stawu.

Wady postawy

admin — Sun, 08 Apr 2012 18:25:57 +0000

W kształtowaniu postawy ciała dziecka wyróżnia się dwa okresy krytyczne, w których powstaje lub ujawnia się najwięcej wad postawy. Pierwszy, związany ze zmianą trybu życia po rozpoczęciu nauki w szkole, przypada na wiek 6-7 lat. Drugi, charakteryzujący się intensywnym przyrostem wysokości ciała występuje w okresie pokwitania. W tym czasie naruszona zostaje dotychczasowa równowaga, ponieważ zmianie ulegają proporcje ciała, a siła mięśni odpowiedzialnych za utrzymanie prawidłowej postawy zwykle jest niewystarczająca. U dziewcząt często występuje skłonność do ukrywania rozwijających się piersi wysuwaniem barków do przodu i zaokrąglaniem pleców.

Na obecność wady postawy u dziecka może wskazywać niesymetryczne ustawienie barków i bioder, odstawanie łopatek, nadmiernie wysunięta ku przodowi głowa. Przeoczenie i zaniechanie leczenia wad postawy zmniejsza ogólną sprawność, ogranicza możliwość wyboru zawodu, sprzyja wcześniejszemu powstawaniu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa.

Wady kończyn i stóp

admin — Fri, 06 Apr 2012 20:06:16 +0000

Statyczne wady kończyn dolnych i stóp u dzieci zazwyczaj nie powodują dolegliwości bólowych. Na istnienie nieprawidłowości może wskazywać wypychanie cholewki buta, szybkie zdzieranie obcasów po stronie wewnętrznej oraz zaburzenia chodu – przeplatanie nogami podczas chodzenia, chód w obrocie kończyn dolnych do wewnątrz lub na zewnątrz. Szczególne znaczenie ma obecność wymienionych objawów u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnym szkolnym, ponieważ na ten czas przypada najważniejszy okres kształtowania się stóp. W okresie intensywnego rozwoju może dojść do szybkiego postępowania i utrwalania zniekształcenia, z drugiej jednak strony w tym czasie istnieją możliwości skutecznej interwencji. Odpowiednio dobrane obuwie, zabawy oraz w razie potrzeby ćwiczenia wyrównawcze i korekcyjne stwarzają szansę uzyskania pełnego zdrowia i sprawności.

Diagnostyka i leczenie dysplazji/zwichnięcia stawu biodrowego u niemowląt

admin — Fri, 06 Apr 2012 19:37:00 +0000

Stawy biodrowe to czuły punkt noworodka. Główkę stawową tworzy kulista głowa kości udowej, która powinna pasować do wklęśnięcia w miednicy nazywanego panewką. Otoczone torebką stawową stanowią one staw biodrowy, dzięki któremu dziecko może płynnie poruszać nogami. U sześciorga noworodków na sto słabo wykształcona panewka jest zbyt płytka i nie pasuje idealnie do kulistej głowy kości udowej. Taki stan nazywa się rozwojową dysplazją stawu biodrowego. Jest ona jedną z częściej występujących wad ludności rasy białej.

Wcześnie wykryta dysplazja jest całkowicie wyleczalna. Przeoczona może prowadzić do zaburzeń chodu dziecka oraz przedwczesnego rozwoju choroby zwyrodnieniowej u młodych dorosłych. U części noworodków dysplazję można rozpoznać dzięki charakterystycznym testom wykonywanym podczas tradycyjnego badania lekarskiego. Stosując jednak samo badanie kliniczne istnieje niebezpieczeństwo przeoczenia blisko 25% chorych z grupy ryzyka wystąpienia rozwojowej dysplazji.

Obiektywną i wiarygodną techniką pozwalającą na wyodrębnienie niemowląt wymagających obserwacji lub aktywnego leczenia dysplazji stawów biodrowych jest badanie USG. Ultrasonografia w odróżnieniu od zdjęć rentgenowskich szczegółowo uwidacznia elementy chrzęstne stawu biodrowego. Zbudowane w przeważającej części z tkanki chrzęstnej stawy biodrowe noworodków i niemowląt stanowią idealny obiekt do badania techniką USG. Badanie można przeprowadzić w każdym wieku, optymalny czas wykonania pierwszego badania przypada pomiędzy 4, a 6 tygodniem życia. Badanie jest niebolesne i bezpieczne.

Porady i konsultacje w zakresie ortopedii i chirurgii urazowo-ortopedycznej

admin — Thu, 05 Apr 2012 14:09:00 +0000

Dzieci i młodzież

Dorośli

choroba zwyrodnieniowa stawów
choroby i zespoły chorobowe związane z pracą, aktywnością fizyczną i sportem
urazy i następstawa urazów
zapalenia kości i stawów
osteoporoza

USG stawów biodrowych noworodków i niemowląt

admin — Sun, 12 Feb 2012 13:12:47 +0000

Stawy biodrowe to czuły punkt noworodka. Kiedy dziecko przychodzi na świat, głowa kości udowej powinna pasować do wklęśnięcia w miednicy nazywanego panewką. Otoczone torebką stawową stanowią one staw biodrowy, dzięki któremu dziecko może płynnie poruszać nogami. U sześciorga noworodków na sto słabo wykształcona panewka jest zbyt płytka i nie pasuje idealnie do kulistej głowy kości udowej. Taki stan nazywa się rozwojową dysplazją stawu biodrowego. Jest ona jedną z częściej występujących wad ludności rasy białej.